003 Wstałam o 11. To bardzo późno jak na mnie. Zeszłam na dół do kuchni. Przyciągnęły mnie tam wspaniałe zapachy porannego śniadania. Okazało się, że chłopcy już od 9 byli na nogach. Zrobili przepyszny ranny posiłek. Naleśniki z mleczną czekoladą, sok pomarańczowy i kanapki. - Jest nasza śpiąca królewna. – powiedział Zayn gdy mnie zobaczył. - Ej! Nie moja wina, że tak długo spałam. - No tak. Pięknie wyglądasz w mojej koszuli i bokserkach. Możesz je wziąć jeśli chcesz. - Dzięki i chętnie. – odpowiedziałam i się do niego uśmiechnęłam. Zasiadaliśmy do stołu i zaczęliśmy jeść śniadanie. Było przepyszne, po prostu niebo w gębie. Zadzwoniła do mnie mama. - Hej mamo! Jesteście już w domu? - Niestety nie. Samochód się zepsuł i czekamy na mechanika. - I jak ja teraz wrócę do domu? - Zostań jeszcze trochę u tej przyjaciółki. - Nie jestem u przyjaciółki. - To u kogo? - U naszych sąsiadów zna przeciwka. - Mówisz o tych pięciu przystojnych chłopcach. - Tak o nich. - No to zostań dłużej u nich. - Ok. Pa! - Pa. Trzymaj się. - Co się stało? – zapytał Harry. - Moi rodzice jeszcze nie przyjechali. Wygląda na to, że jeszcze z wami posiedzę. - Nie ma sprawy. Czuj się jak u siebie w domu. – powiedział szczęśliwy jak zawsze Zayn. - Mam pytanie. Macie pralkę i suszarkę do ubrań? - Jasne! Wszystko jest na dole. Weź swoje ciuchy i cię zaprowadzę. – oznajmił Liam. - Dzięki. Jesteście wspaniali. - Mamy rozumieć, że się z nami zaprzyjaźnisz? – zapytał z psimi oczami Niall. - Oczywiście. – westchnęłam Poszłam na górę po ciuchy, a potem z Liam’em na dół do pralni. Pokazał mi gdzie są detergenty i zostawił samą. Jakoś uporałam się z tym. Po 5 minutach byłam już na górze, a moje rzeczy w pralce. Musiałam jeszcze trochę pochodzić w ciuchach Zayn’a. Posiedziałam z chłopakami w kuchni i porozmawiałam z nimi o mało istotnych sprawach. Poszłam do pokoju, w którym spałam. Nikt tego nie zauważył. Położyłam się i zaczęłam myśleć o tym co by było gdyby. Z przemyśleń wyrwało mnie pukanie do drzwi. Przez chwile się nie odzywałam. Zayn wszedł i nic nie mówiąc położył się obok mnie. Natychmiast się podniosłam i usiadłam na łóżku. - Pójdę sprawdzić czy moje ubrania już się wyprały. - Zaczekaj. Pójdę z tobą. Zayn wstał i poszedł ze mną. Wyciągając moje ciuchy z pralki, on chwycił moją bluzkę i pobiegł z nią do chłopaków. Rzuciłam wszystkie rzeczy i ruszyłam za nim. Ganialiśmy się po całym domu śmiejąc się przy tym. Brunet wybiegł z domu, ja bez przemyślenia tego za nim. Dopiero potem zdałam sobie sprawę z tego, że jestem w bokserkach i koszuli. Szybko wróciłam do domu. Czekałam na niego w kuchni. Kiedy mnie zobaczył uciekł do swojego pokoju. Poleciałam z nim. Podczas gdy weszłam do jego pokoju doznałam szoku. Pełno rodzinnych zdjęć i pamiątek, kilka pluszowych misi, które pewnie dostał od fanek. Nigdy wcześniej tam nie byłam. - Podoba ci się? – zapytał - Pewnie. Nie spodziewałam się, że będzie tu tak czysto i w ogóle. - Jeszcze wielu rzeczy o mnie nie wiesz. - Ty o mnie też. Czy możesz już oddać moją bluzkę? - Coś za coś. - Czego chcesz? - Buziaka. - A może coś innego? - Hmm. Nie. - No to trudno. Na szczęście mam twoją koszulę. - Tego nie przemyślałem. Wyszłam z jego pokoju i znów udałam się na dół. Przeżyłam wstrząs kiedy zobaczyłam, że nie ma moich ciuchów. Udałam się do kuchni. Siedzieli tam wszyscy chłopcy bardzo dumni z siebie. - Oddacie mi moje ubrania? – zapytałam zdenerwowana. - Jakie ubrania? – powiedział zdziwiony Niall. - Jeszcze się pytasz. - Kto pyta nie błądzi. – wyskoczył Louis - Niall jest wyjątkiem. – syknęłam – a więc oddacie mi moje ciuchy czy może mam wyjść i więcej się w wami nie spotkać? – ruszyłam w kierunku drzwi. - Nie! – krzykną przerażony Zayn. – oddamy ci ubrania. Podał mi je, a ja poszłam na dół je wysuszyć. Poczekałam kilka minut i poszłam do łazienki się przebrać. Gdy wyszłam brunet czekał na mnie i zaproponował krótki spacer. Zgodziłam się. Staliśmy przy drzwiach wyjściowych. - Reszta z nami nie idzie? – ze zdziwieniem zadałam pytanie. - Nie. Chciałem porozmawiać tylko z tobą. Wyszliśmy z domu i poszliśmy w kierunku Londynu. Byłam zaskoczona i za razem przestraszona jego zachowaniem. Nie wiedziałam co on może chcieć mi powiedzieć. Usiedliśmy na jednej z ławek w centrum miasta. Spojrzeliśmy sobie w oczy w tym samym momencie. Zayn zbliżył się do mnie. Wiedziałam, że chce mnie pocałować. Odruchowo odwróciłam głowę. On cały czas na mnie patrzył. - Co chciałeś mi powiedzieć? – nastąpiła chwila ciszy. - Nic ważnego. - To dlaczego nie odzywałeś się przez połowę drogi? - Bo nie było żadnego konkretnego tematu. - Aha. – powiedziałam przytłumiona i zagłuszona zgiełkiem Londynu. - Może już wrócimy? - Ok. Podczas drogi powrotnej zadzwoniła do mnie mama. Powiedziała, że już są i mają dla mnie niespodziankę. Staliśmy przed domem chłopców. - Moja mama już wróciła, muszę iść do domu. Zayn mocno mnie przytulił. - Kocham cię. – wyszeptał te magiczne słowa. Odeszłam bez słowa. Chłopak był wyraźnie zaskoczony tym co powiedział.

002 Gdy go zobaczyłam tysiące myśli przychodziło mi do głowy. Nie jestem osobą, która ulega wielu rzeczom, ale on wyglądał niesamowicie. Niby tak jak zawsze, ale jednak coś w tym było. - No to co idziemy? – zapytał - Tak, tylko wezmę torebkę i nałożę buty. Poczekaj chwile. - Poczekam. Przecież cię nie zostawię. Pobiegłam na górę, Spakowałam do torebki kilka potrzebnych rzeczy. Z ogromnej szafy wygrzebałam jasno-brązowe baleriny z beżowymi kokardkami. Z gracją zeszłam ze schodów. Cały czas na mnie czekał. Byłam mu za to wdzięczna. - Pięknie wyglądasz. – powiedział gdy zbliżyłam się do drzwi, w których stał. - Dziękuje. – rzuciłam i lekko się uśmiechnęłam. - Chodźmy już, bo będą na nas źli, że się spóźniliśmy. – ruszyliśmy i szliśmy wolnym tempem. - A tak w ogóle to kto będzie na tej imprezie? - Oprócz chłopaków i nas będzie jeszcze dziewczyna Niall’a – Alex. - Nie jest to zbyt duża impreza. Dlaczego akurat mnie zaprosiliście. - Bo jesteś naszą sąsiadką od ponad pół roku i jeszcze dobrze się nie poznaliśmy. - Teraz będziemy mieli okazje. SALON 1D Weszliśmy do dużego, ale skromnego domu. Spodziewałam się czegoś więcej, bo są przecież wielkimi gwiazdami. Zayn zaprosił mnie do salonu. Gdzie wszyscy siedzieli i oglądali jakiś film. Na szczęście nie byłam sama w sukience. Alex też ją nałożyła. - To jest Niall i Alex. – oznajmił mi Zayn. - Cześć. Jestem Harry. – powiedział lokowaty. - To jest Liam i Louis. – przedstawił brunet. - Może obejrzysz z nami? – powiedział Harry. - Chyba nie mam innego wyboru. – odpowiedziałam i usiadłam obok Zayn’a na jednej z mniejszych kanap. Film był ciekawy – przygodowy. Uwielbiam takie. Gdy skończył się seans zaczęliśmy rozmawiać o zupełnie niczym istotnym. Nagle padło pytanie: - Wydaje mi się, że nie jesteś stąd. Skąd pochodzisz? – trafnie zapytał Liam. - Pochodzę z Polski. Przeprowadziłam się z rodzicami tutaj, bo rodzice dostali ofertę pracy w Londynie. - Fajne, że trafiłaś na tę ulicę. – powiedział zachrypniętym głosem Louis. - Może się bliżej poznamy i zostaniemy przyjaciółmi. – zapytał Zayn. - Przyjaźń nie jest dla mnie. – odparłam. - Dlaczego tak sądzisz? – zapytał ze smutną miną. - Nigdy nie miałam przyjaciół i było mi z tym bardzo dobrze. - Skoro nigdy ich nie miałaś to będziesz mieć teraz. - Może to dobry pomysł, ale chcę się nad tym trochę zastanowić. - Ok. -Może pokażemy ci resztę naszego domu? – zaproponował Niall. - Chętnie. POKÓJ ZAYN'A Weszliśmy po mahoniowych schodach na górę ujrzałam drzwi do sześciu pomieszczeń na trzech ścianach. Były to ich pokoje i jeden dodatkowy. Zayn zaprowadził mnie do swojego i wszystko pokazał tak jak reszta chłopaków. Do pustego pomieszczenia nie weszliśmy. Nie było z nami Alex, ponieważ musiała iść do domu. Zaprowadzili mnie do piwnicy. Okazała się ona ich salą prób, w której śpiewali i komponowali. Stało tam pianino. Od razu gdy je ujrzałam szybko do niego podeszłam i zaczęłam grać. Chłopcy zaniemówili z wrażenie. Na koniec mojego „koncertu” zaczęli bić brawo i wypytywać się kiedy i jak nauczyłam się gry na tym instrumencie. Wszytko im wytłumaczyłam. Natomiast, gdy byłam mała mieszkała z nami babcia, było to jeszcze w Polsce. Grała ona właśnie na pianinie i uczyła mnie trochę. Spodobało mi się to z czasem, dlatego zaczęłam chodzić na lekcje. Ukończyłam naukę wraz z wyjazdem do Londynu. Weszliśmy z powrotem na górę. Wyciągnęłam telefon i spojrzałam na godzinę. - Muszę już iść jest dość późno. - Odprowadzę cię. – zaproponował Zayn. - Nie trzeba. Mieszkam niedaleko, nic mi się nie stanie. - Ale nalegam. - Jeśli tak bardzo chcesz to chodź. Błyskawicznie znaleźliśmy się pod drzwiami mojego domu. - Pamiętaj, żeby przemyśleć nasza propozycje. - Obiecuję, że jutro dam odpowiedź. – powiedziałam cichym tonem i na pożegnanie przytuliłam go. KUCHNIA JULII Weszłam do domu. Nikogo tam nie zastałam. Panowała cisza i ciemność. Włączyłam światło w kuchni. Otworzyłam lodówkę i nalałam do szklanki sok pomarańczowy. Zasiadłam przed telewizorem. Włączyłam program plotkarski. Nagle nie uwierzyła w to co widzę. A mianowicie zdjęcie moje i Zayn’a, gdy mnie odprowadza, pod nim podpis: „Zayn Malik zdradza swoją partnerkę z dziewczyną na zdjęciu”. Nie mogłam w to uwierzyć. Zadzwoniłam do niego. - Zayn! Możesz do mnie przyjść jak najszybciej? - Pewnie co się stało? - Nie zadawaj pytań tylko tu przyjdź. - Zaraz będę. Rozłączył się i po dwóch minutach był już w moim salonie. - Sądzę, że masz problem. - Jaki? Wcześniej znalazłam zdjęcie z podpisem w Internecie i dodatkowo wypowiedź o tym jego dziewczyny - Zobacz. – podałam mu laptopa. - Dobrze się stało. - Dlaczego tak mówisz? - Miałem już dość tej dziewczyny, ostatnio wyznała mi, że jest ze mną tylko dla sławy. - Tak mi przykro. - Nie myśl o tym, to jest nie ważne. Pójdę już do domu, a ty zastanów się nad nasza propozycją. – poszłam za nim do drzwi. - Pa! – rzuciłam na pożegnanie. POKÓJ JULII Poszłam do swojego pokoju. Wzięłam piżamy, bieliznę i kosmetyczkę. Weszłam do łazienki i wzięłam długą relaksującą kąpiel, podczas której przemyślałam kuszącą propozycje chłopaków. Nie byłam jeszcze dokładnie tego pewna, ale moje myśli cały czas chodziły wokół odpowiedzi „TAK”. Postanowiłam zastanowić się jeszcze przed snem. Wyszłam z wanny i dokładnie wytarłam się ręcznikiem. Ubrałam moja ulubiona piżamę – białe spodnie w czarne łaty krowy oraz szarą bluzkę z kokardką na dekolcie i małą czarną krówkę. Udałam się do mojego królestwa i rozłożyłam się na łóżku nadal myśląc o przyjaźni z nimi. Momentalnie zasnęłam. Obudziłam się późnym rankiem. Szybko spojrzałam na zegarek i zdałam sobie sprawę, że zaspałam do szkoły. Zerwałam się z łóżka, przypadkowo spojrzałam na kalendarz. Dziś sobota. Na śmierć o tym zapomniałam. Pójście dalej spać było bez sensu, dlatego ubrałam się w luźne ciuchy i poszłam do łazienki. Wtedy usłyszałam kolejną kłótnie rodziców. Natychmiast zbiegłam na dół zobaczyć co się dzieje. Sprzeczali się jak zwykle o prace. Przerwałam to i doprowadziłam ich do porządku. Nie nawiedziłam tego w jaki sposób się awanturują. Wytykają sobie błędy i wzajemnie zwalają na siebie winę. Nawet nie wiem dlaczego. Pojechali razem na zakupy jak co sobotę. Zostałam sama w domu. Dostałam sms’a od Harry’ego: „Z niecierpliwością czekamy na odpowiedź”. Wiedziałam, że dłużej nie mogą czekać. Zaproponowałam im wypad do parku, żeby im odpowiedzieć. Zgodzili się. Pobiegłam na górę i przebrałam się. Wyszłam z domu zauważyłam ich przed moją furtką. Czekali na mnie to było bardzo miłe. Poszliśmy razem do pobliskiego parku, usiedliśmy na ławce. Nie wszyscy się zmieścili. Zayn, Niall i Liam rozłożyli się na ścieżce przed nami. - Dokładnie przemyślałam waszą prośbę. – stwierdziłam. - I co zamierzasz z tym zrobić? – zapytał Louis. - Bardzo chciałabym się z wami przyjaźnić, ale … - Nie ma żadnego „ale”. – zagroził mi Zayn Nie mogłam się z nim nie zgodzić. Był wspaniały, wydawał się bardzo czuły. Spojrzał błagalnie na mnie swoimi lśniącymi, czekoladowymi oczami. Nic już o tym nie powiedziałam. - Masz rację. – przytaknęłam z uśmiechem. – Może pójdziemy do knajpki za rogiem. - Chętnie! Umieram z głodu. – powiedział Niall. Udaliśmy się do najzwyklejszego baru. Każdy zamówił hamburgera. Nie obyło się bez żartów. Podczas powrotu Zayn powiedział, że chce ze mną spędzić trochę czasu. Chłopcy poszli do swojego domu na jego prośbę. My udaliśmy się znów do tego samego parku. Było ciemno i zimno. Nie ubrałam się zbyt ciepło. - Trzęsiesz się. Chyba ci zimno. Co? – zapytał troskliwie. - Trochę, ale wytrzymam. - Dam ci swoją bluzę. Nie chcę żebyś się przeziębiła. Zdjął baseballówkę i dał mi ją. Założyłam, była trochę za duża, ale przynajmniej było mi ciepło. Spojrzałam na niego, on to zauważył i odwrócił głowę w moją stronę. Nasze oczy się spotkały. Spędziliśmy w tym romantycznym stanie około 5 minut. Przerwał nam to dźwięk mojego telefonu. - Pewnie mama. – powiedziałam. Odebrałam telefon. Tak to była ona. - Powiedziała, że nie ma ich w domu bo są 100 kilometrów od Londynu. Zabrali klucze, których ja nie miałam. Powiedziała, że musze iść spać do jakiejś przyjaciółki. Problem w tym, że nie mam żadnej. - Nie przejmuj się u nas jest jeden wolny pokój. Możesz zostać na noc. – zaproponował. - Nie dziękuje, nie chcę się wam narzucać. - To gdzie będziesz spała? - Nie będę. Przesiedzę noc w ogrodzie. - Nie pozwolę na to. Jeśli nie pójdziesz ze mną dobrowolnie zaciągnę cię tam siłą. - Czy to groźba. - Może. Idziesz? - Idę, ale do mojego ogrodu. - Jak wolisz. - Wziął mnie na ręce. - Puść mnie! – zaczęłam krzyczeć. - Jeśli pójdziesz ze mną to cię puszczę. - Nigdy! - W takim razie zaniosę się do naszego domu i być może zobaczą nas paparazzi. - Dobra już pójdę sama. – postawił mnie na ziemię. - Jaka ulga. Jesteś potwornie ciężka. - Jak możesz? – uderzyłam go w ramie na żarty. - Au! Zabolało. Pocałuj. - Chciałbyś. - Nawet nie wiesz jak bardzo. Po tych słowach zamarłam, ale szłam dalej. Dotarliśmy do ich domu. Chłopcy byli zaskoczeni moim widokiem. Brunet wszystko im wytłumaczył. Zayn dał mi swoją koszulkę i bokserki, których jeszcze nigdy nie założył. Podziękowałam mu i poszłam pod prysznic. Zaprowadził mnie do mojego tymczasowego pokoju. - Dziękuję! – powiedziałam i mocno go przytuliłam. – Dobranoc. - Dobranoc. – szepnął mi na ucho. Położyłam się i szybko zasnęłam. Byłam ogromnie zmęczona.

001 Zadzwonił budzik. Jak ja nienawidziłam tego dźwięku. Musiałam wstać do szkoły. Myślę, że dam radę wytrzymać jeszcze dwa tygodnie chodząc do niej. Spojrzałam na wyświetlacz telefonu. Pięć wiadomości i trzy nieodebrane połączenia. A od kogo? Od Thomasa. Nadal nie może pogodzić się z tym, że nie jestem nim zainteresowana. Mógł działać gdy byłam w nim zakochana, ale zbliżają się wakacje i pewnie znów zachoruję na letnią miłość. Wstałam i poszłam do toalety. Wzięłam szybki prysznic po czym zrobiłam szybki make-up. Ubrałam się w przetarte dżinsy i koszulkę z wąsami. Poszłam na dół gdzie już nikogo nie było, bo rodzice wyjeżdżają do pracy zawsze o 6 rano. Dziwię się, że chce wstawać się im tak wcześnie. Są jakimiś dyrektorami w wielkich firmach. Nie za bardzo mnie to obchodzi. Usłyszałam dzwonek do drzwi. Szybko do nich podeszłam i otworzyłam. Wyłonił się zza nich listonosz. Gdy już wręczył mi listy spojrzałam na dom zna przeciwka. Mieszkało tam pięciu przyjaciół, nigdy nie poznałam ich bliżej. Zawsze są zabiegani, bo tworzą popularny zespół, One Direction. Słyszałam tylko kilka ich piosenek. Przypadły mi do gustu. Szybko zjadłam śniadanie i wyszłam do londyńskiej szkoły. Nie miałam przyjaciół. Gdy się ich ma trzeba zdradzać im tajemnice. Wole zachować je dla siebie. Tego dnia droga niesamowicie się dłużyła. Ukradkiem spoglądałam na wszędzie spieszących się ludzi. Przez przypadek spotkałam Zayn’a - mojego sąsiada, o dziwo nie było z nim reszty boysbend’u. - Cześć Jula! –wykrzyknął niezmiernie szczęśliwy - Hej. – odpowiedziałam niewzruszona - Co u ciebie słychać – zapytał niespokojnie - To co zwykle. Przepraszam spieszę się do szkoły muszę już iść. Pa. – odrzekłam i poszłam w moją stronę. - Do zobaczenia – rzucił pospiesznie w moją stronę. Biegle władałam językiem angielskim. Nie było problemem dla mnie dogadać się z anglikami. Nareszcie dotarłam do szkoły. Spóźniłam się trochę na lekcje. Ale nie robiło to żadnej różnicy, bo oceny są już wystawione. Zajęcia trwały do 13, ponieważ dziś rozpoczynał się remont budynku, przez który mieliśmy skrócone lekcje. Wracając do domu zaszłam do paru sklepów i kupiła co nieco, a mianowicie beżową sukienkę z ramiączkami, torbę z przeróżnymi napisami. Byłam już przy furtce, gdy usłyszałam jak ktoś mnie woła. Tą osobą okazał się Zayn. - Julia! Zaczekaj! Muszę ci coś powiedzieć! – prędko do mnie podbiegł - Tak? Co chciałeś? – grzecznie zapytałam - Dziś wieczorem organizujemy imprezę, taką bez okazji może wpadniesz. - Jasne. Bardzo chętnie. - Świetnie! To do zobaczenia o 19. - Ok. Dzięki za zaproszenie. SALON Weszłam do domu i od razu zaczęłam rozmyślać nad tym co ubrać. Pomyślałam, że założę tę nową sukienkę. Miałam mnóstwo czasu na przygotowanie się, dlatego zaległam przed telewizorem do 17. O tej godzinie przyjechali rodzice. Zapytałam się ich o zgodę na pójście do chłopaków. Bezproblemowo się zgodzili. Strasznie się cieszyłam. Nadal miałam jeszcze trochę czasu. Zajrzałam na facebook’a i twitter’a. Nic ciekawego na świecie się nie dzieje. Poszłam do kuchni zjeść coś. Mama i tata odpoczywali przed telewizorem. Wzięłam szybki prysznic i uszykowałam się do imprezy. Sukienka wprost idealnie na mnie leżała. A subtelny makijaż dodawał osobistego uroku. Włosy swobodnie spoczywały na moich ramionach. Nagle rozległ się ten sam dźwięk jak rankiem gdy przyszedł listonosz. Wybiegłam z mojego przytulnego pokoju, by otworzyć. Moim oczom ukazał się Zayn. Przyszedł po mnie. Bał się chyba o mnie. Przecież mogłam się zgubić.