003 Wstałam o 11. To bardzo późno jak na mnie. Zeszłam na dół do kuchni. Przyciągnęły mnie tam wspaniałe zapachy porannego śniadania. Okazało się, że chłopcy już od 9 byli na nogach. Zrobili przepyszny ranny posiłek. Naleśniki z mleczną czekoladą, sok pomarańczowy i kanapki. - Jest nasza śpiąca królewna. – powiedział Zayn gdy mnie zobaczył. - Ej! Nie moja wina, że tak długo spałam. - No tak. Pięknie wyglądasz w mojej koszuli i bokserkach. Możesz je wziąć jeśli chcesz. - Dzięki i chętnie. – odpowiedziałam i się do niego uśmiechnęłam. Zasiadaliśmy do stołu i zaczęliśmy jeść śniadanie. Było przepyszne, po prostu niebo w gębie. Zadzwoniła do mnie mama. - Hej mamo! Jesteście już w domu? - Niestety nie. Samochód się zepsuł i czekamy na mechanika. - I jak ja teraz wrócę do domu? - Zostań jeszcze trochę u tej przyjaciółki. - Nie jestem u przyjaciółki. - To u kogo? - U naszych sąsiadów zna przeciwka. - Mówisz o tych pięciu przystojnych chłopcach. - Tak o nich. - No to zostań dłużej u nich. - Ok. Pa! - Pa. Trzymaj się. - Co się stało? – zapytał Harry. - Moi rodzice jeszcze nie przyjechali. Wygląda na to, że jeszcze z wami posiedzę. - Nie ma sprawy. Czuj się jak u siebie w domu. – powiedział szczęśliwy jak zawsze Zayn. - Mam pytanie. Macie pralkę i suszarkę do ubrań? - Jasne! Wszystko jest na dole. Weź swoje ciuchy i cię zaprowadzę. – oznajmił Liam. - Dzięki. Jesteście wspaniali. - Mamy rozumieć, że się z nami zaprzyjaźnisz? – zapytał z psimi oczami Niall. - Oczywiście. – westchnęłam Poszłam na górę po ciuchy, a potem z Liam’em na dół do pralni. Pokazał mi gdzie są detergenty i zostawił samą. Jakoś uporałam się z tym. Po 5 minutach byłam już na górze, a moje rzeczy w pralce. Musiałam jeszcze trochę pochodzić w ciuchach Zayn’a. Posiedziałam z chłopakami w kuchni i porozmawiałam z nimi o mało istotnych sprawach. Poszłam do pokoju, w którym spałam. Nikt tego nie zauważył. Położyłam się i zaczęłam myśleć o tym co by było gdyby. Z przemyśleń wyrwało mnie pukanie do drzwi. Przez chwile się nie odzywałam. Zayn wszedł i nic nie mówiąc położył się obok mnie. Natychmiast się podniosłam i usiadłam na łóżku. - Pójdę sprawdzić czy moje ubrania już się wyprały. - Zaczekaj. Pójdę z tobą. Zayn wstał i poszedł ze mną. Wyciągając moje ciuchy z pralki, on chwycił moją bluzkę i pobiegł z nią do chłopaków. Rzuciłam wszystkie rzeczy i ruszyłam za nim. Ganialiśmy się po całym domu śmiejąc się przy tym. Brunet wybiegł z domu, ja bez przemyślenia tego za nim. Dopiero potem zdałam sobie sprawę z tego, że jestem w bokserkach i koszuli. Szybko wróciłam do domu. Czekałam na niego w kuchni. Kiedy mnie zobaczył uciekł do swojego pokoju. Poleciałam z nim. Podczas gdy weszłam do jego pokoju doznałam szoku. Pełno rodzinnych zdjęć i pamiątek, kilka pluszowych misi, które pewnie dostał od fanek. Nigdy wcześniej tam nie byłam. - Podoba ci się? – zapytał - Pewnie. Nie spodziewałam się, że będzie tu tak czysto i w ogóle. - Jeszcze wielu rzeczy o mnie nie wiesz. - Ty o mnie też. Czy możesz już oddać moją bluzkę? - Coś za coś. - Czego chcesz? - Buziaka. - A może coś innego? - Hmm. Nie. - No to trudno. Na szczęście mam twoją koszulę. - Tego nie przemyślałem. Wyszłam z jego pokoju i znów udałam się na dół. Przeżyłam wstrząs kiedy zobaczyłam, że nie ma moich ciuchów. Udałam się do kuchni. Siedzieli tam wszyscy chłopcy bardzo dumni z siebie. - Oddacie mi moje ubrania? – zapytałam zdenerwowana. - Jakie ubrania? – powiedział zdziwiony Niall. - Jeszcze się pytasz. - Kto pyta nie błądzi. – wyskoczył Louis - Niall jest wyjątkiem. – syknęłam – a więc oddacie mi moje ciuchy czy może mam wyjść i więcej się w wami nie spotkać? – ruszyłam w kierunku drzwi. - Nie! – krzykną przerażony Zayn. – oddamy ci ubrania. Podał mi je, a ja poszłam na dół je wysuszyć. Poczekałam kilka minut i poszłam do łazienki się przebrać. Gdy wyszłam brunet czekał na mnie i zaproponował krótki spacer. Zgodziłam się. Staliśmy przy drzwiach wyjściowych. - Reszta z nami nie idzie? – ze zdziwieniem zadałam pytanie. - Nie. Chciałem porozmawiać tylko z tobą. Wyszliśmy z domu i poszliśmy w kierunku Londynu. Byłam zaskoczona i za razem przestraszona jego zachowaniem. Nie wiedziałam co on może chcieć mi powiedzieć. Usiedliśmy na jednej z ławek w centrum miasta. Spojrzeliśmy sobie w oczy w tym samym momencie. Zayn zbliżył się do mnie. Wiedziałam, że chce mnie pocałować. Odruchowo odwróciłam głowę. On cały czas na mnie patrzył. - Co chciałeś mi powiedzieć? – nastąpiła chwila ciszy. - Nic ważnego. - To dlaczego nie odzywałeś się przez połowę drogi? - Bo nie było żadnego konkretnego tematu. - Aha. – powiedziałam przytłumiona i zagłuszona zgiełkiem Londynu. - Może już wrócimy? - Ok. Podczas drogi powrotnej zadzwoniła do mnie mama. Powiedziała, że już są i mają dla mnie niespodziankę. Staliśmy przed domem chłopców. - Moja mama już wróciła, muszę iść do domu. Zayn mocno mnie przytulił. - Kocham cię. – wyszeptał te magiczne słowa. Odeszłam bez słowa. Chłopak był wyraźnie zaskoczony tym co powiedział.