002 Gdy go zobaczyłam tysiące myśli przychodziło mi do głowy. Nie jestem osobą, która ulega wielu rzeczom, ale on wyglądał niesamowicie. Niby tak jak zawsze, ale jednak coś w tym było. - No to co idziemy? – zapytał - Tak, tylko wezmę torebkę i nałożę buty. Poczekaj chwile. - Poczekam. Przecież cię nie zostawię. Pobiegłam na górę, Spakowałam do torebki kilka potrzebnych rzeczy. Z ogromnej szafy wygrzebałam jasno-brązowe baleriny z beżowymi kokardkami. Z gracją zeszłam ze schodów. Cały czas na mnie czekał. Byłam mu za to wdzięczna. - Pięknie wyglądasz. – powiedział gdy zbliżyłam się do drzwi, w których stał. - Dziękuje. – rzuciłam i lekko się uśmiechnęłam. - Chodźmy już, bo będą na nas źli, że się spóźniliśmy. – ruszyliśmy i szliśmy wolnym tempem. - A tak w ogóle to kto będzie na tej imprezie? - Oprócz chłopaków i nas będzie jeszcze dziewczyna Niall’a – Alex. - Nie jest to zbyt duża impreza. Dlaczego akurat mnie zaprosiliście. - Bo jesteś naszą sąsiadką od ponad pół roku i jeszcze dobrze się nie poznaliśmy. - Teraz będziemy mieli okazje. SALON 1D Weszliśmy do dużego, ale skromnego domu. Spodziewałam się czegoś więcej, bo są przecież wielkimi gwiazdami. Zayn zaprosił mnie do salonu. Gdzie wszyscy siedzieli i oglądali jakiś film. Na szczęście nie byłam sama w sukience. Alex też ją nałożyła. - To jest Niall i Alex. – oznajmił mi Zayn. - Cześć. Jestem Harry. – powiedział lokowaty. - To jest Liam i Louis. – przedstawił brunet. - Może obejrzysz z nami? – powiedział Harry. - Chyba nie mam innego wyboru. – odpowiedziałam i usiadłam obok Zayn’a na jednej z mniejszych kanap. Film był ciekawy – przygodowy. Uwielbiam takie. Gdy skończył się seans zaczęliśmy rozmawiać o zupełnie niczym istotnym. Nagle padło pytanie: - Wydaje mi się, że nie jesteś stąd. Skąd pochodzisz? – trafnie zapytał Liam. - Pochodzę z Polski. Przeprowadziłam się z rodzicami tutaj, bo rodzice dostali ofertę pracy w Londynie. - Fajne, że trafiłaś na tę ulicę. – powiedział zachrypniętym głosem Louis. - Może się bliżej poznamy i zostaniemy przyjaciółmi. – zapytał Zayn. - Przyjaźń nie jest dla mnie. – odparłam. - Dlaczego tak sądzisz? – zapytał ze smutną miną. - Nigdy nie miałam przyjaciół i było mi z tym bardzo dobrze. - Skoro nigdy ich nie miałaś to będziesz mieć teraz. - Może to dobry pomysł, ale chcę się nad tym trochę zastanowić. - Ok. -Może pokażemy ci resztę naszego domu? – zaproponował Niall. - Chętnie. POKÓJ ZAYN'A Weszliśmy po mahoniowych schodach na górę ujrzałam drzwi do sześciu pomieszczeń na trzech ścianach. Były to ich pokoje i jeden dodatkowy. Zayn zaprowadził mnie do swojego i wszystko pokazał tak jak reszta chłopaków. Do pustego pomieszczenia nie weszliśmy. Nie było z nami Alex, ponieważ musiała iść do domu. Zaprowadzili mnie do piwnicy. Okazała się ona ich salą prób, w której śpiewali i komponowali. Stało tam pianino. Od razu gdy je ujrzałam szybko do niego podeszłam i zaczęłam grać. Chłopcy zaniemówili z wrażenie. Na koniec mojego „koncertu” zaczęli bić brawo i wypytywać się kiedy i jak nauczyłam się gry na tym instrumencie. Wszytko im wytłumaczyłam. Natomiast, gdy byłam mała mieszkała z nami babcia, było to jeszcze w Polsce. Grała ona właśnie na pianinie i uczyła mnie trochę. Spodobało mi się to z czasem, dlatego zaczęłam chodzić na lekcje. Ukończyłam naukę wraz z wyjazdem do Londynu. Weszliśmy z powrotem na górę. Wyciągnęłam telefon i spojrzałam na godzinę. - Muszę już iść jest dość późno. - Odprowadzę cię. – zaproponował Zayn. - Nie trzeba. Mieszkam niedaleko, nic mi się nie stanie. - Ale nalegam. - Jeśli tak bardzo chcesz to chodź. Błyskawicznie znaleźliśmy się pod drzwiami mojego domu. - Pamiętaj, żeby przemyśleć nasza propozycje. - Obiecuję, że jutro dam odpowiedź. – powiedziałam cichym tonem i na pożegnanie przytuliłam go. KUCHNIA JULII Weszłam do domu. Nikogo tam nie zastałam. Panowała cisza i ciemność. Włączyłam światło w kuchni. Otworzyłam lodówkę i nalałam do szklanki sok pomarańczowy. Zasiadłam przed telewizorem. Włączyłam program plotkarski. Nagle nie uwierzyła w to co widzę. A mianowicie zdjęcie moje i Zayn’a, gdy mnie odprowadza, pod nim podpis: „Zayn Malik zdradza swoją partnerkę z dziewczyną na zdjęciu”. Nie mogłam w to uwierzyć. Zadzwoniłam do niego. - Zayn! Możesz do mnie przyjść jak najszybciej? - Pewnie co się stało? - Nie zadawaj pytań tylko tu przyjdź. - Zaraz będę. Rozłączył się i po dwóch minutach był już w moim salonie. - Sądzę, że masz problem. - Jaki? Wcześniej znalazłam zdjęcie z podpisem w Internecie i dodatkowo wypowiedź o tym jego dziewczyny - Zobacz. – podałam mu laptopa. - Dobrze się stało. - Dlaczego tak mówisz? - Miałem już dość tej dziewczyny, ostatnio wyznała mi, że jest ze mną tylko dla sławy. - Tak mi przykro. - Nie myśl o tym, to jest nie ważne. Pójdę już do domu, a ty zastanów się nad nasza propozycją. – poszłam za nim do drzwi. - Pa! – rzuciłam na pożegnanie. POKÓJ JULII Poszłam do swojego pokoju. Wzięłam piżamy, bieliznę i kosmetyczkę. Weszłam do łazienki i wzięłam długą relaksującą kąpiel, podczas której przemyślałam kuszącą propozycje chłopaków. Nie byłam jeszcze dokładnie tego pewna, ale moje myśli cały czas chodziły wokół odpowiedzi „TAK”. Postanowiłam zastanowić się jeszcze przed snem. Wyszłam z wanny i dokładnie wytarłam się ręcznikiem. Ubrałam moja ulubiona piżamę – białe spodnie w czarne łaty krowy oraz szarą bluzkę z kokardką na dekolcie i małą czarną krówkę. Udałam się do mojego królestwa i rozłożyłam się na łóżku nadal myśląc o przyjaźni z nimi. Momentalnie zasnęłam. Obudziłam się późnym rankiem. Szybko spojrzałam na zegarek i zdałam sobie sprawę, że zaspałam do szkoły. Zerwałam się z łóżka, przypadkowo spojrzałam na kalendarz. Dziś sobota. Na śmierć o tym zapomniałam. Pójście dalej spać było bez sensu, dlatego ubrałam się w luźne ciuchy i poszłam do łazienki. Wtedy usłyszałam kolejną kłótnie rodziców. Natychmiast zbiegłam na dół zobaczyć co się dzieje. Sprzeczali się jak zwykle o prace. Przerwałam to i doprowadziłam ich do porządku. Nie nawiedziłam tego w jaki sposób się awanturują. Wytykają sobie błędy i wzajemnie zwalają na siebie winę. Nawet nie wiem dlaczego. Pojechali razem na zakupy jak co sobotę. Zostałam sama w domu. Dostałam sms’a od Harry’ego: „Z niecierpliwością czekamy na odpowiedź”. Wiedziałam, że dłużej nie mogą czekać. Zaproponowałam im wypad do parku, żeby im odpowiedzieć. Zgodzili się. Pobiegłam na górę i przebrałam się. Wyszłam z domu zauważyłam ich przed moją furtką. Czekali na mnie to było bardzo miłe. Poszliśmy razem do pobliskiego parku, usiedliśmy na ławce. Nie wszyscy się zmieścili. Zayn, Niall i Liam rozłożyli się na ścieżce przed nami. - Dokładnie przemyślałam waszą prośbę. – stwierdziłam. - I co zamierzasz z tym zrobić? – zapytał Louis. - Bardzo chciałabym się z wami przyjaźnić, ale … - Nie ma żadnego „ale”. – zagroził mi Zayn Nie mogłam się z nim nie zgodzić. Był wspaniały, wydawał się bardzo czuły. Spojrzał błagalnie na mnie swoimi lśniącymi, czekoladowymi oczami. Nic już o tym nie powiedziałam. - Masz rację. – przytaknęłam z uśmiechem. – Może pójdziemy do knajpki za rogiem. - Chętnie! Umieram z głodu. – powiedział Niall. Udaliśmy się do najzwyklejszego baru. Każdy zamówił hamburgera. Nie obyło się bez żartów. Podczas powrotu Zayn powiedział, że chce ze mną spędzić trochę czasu. Chłopcy poszli do swojego domu na jego prośbę. My udaliśmy się znów do tego samego parku. Było ciemno i zimno. Nie ubrałam się zbyt ciepło. - Trzęsiesz się. Chyba ci zimno. Co? – zapytał troskliwie. - Trochę, ale wytrzymam. - Dam ci swoją bluzę. Nie chcę żebyś się przeziębiła. Zdjął baseballówkę i dał mi ją. Założyłam, była trochę za duża, ale przynajmniej było mi ciepło. Spojrzałam na niego, on to zauważył i odwrócił głowę w moją stronę. Nasze oczy się spotkały. Spędziliśmy w tym romantycznym stanie około 5 minut. Przerwał nam to dźwięk mojego telefonu. - Pewnie mama. – powiedziałam. Odebrałam telefon. Tak to była ona. - Powiedziała, że nie ma ich w domu bo są 100 kilometrów od Londynu. Zabrali klucze, których ja nie miałam. Powiedziała, że musze iść spać do jakiejś przyjaciółki. Problem w tym, że nie mam żadnej. - Nie przejmuj się u nas jest jeden wolny pokój. Możesz zostać na noc. – zaproponował. - Nie dziękuje, nie chcę się wam narzucać. - To gdzie będziesz spała? - Nie będę. Przesiedzę noc w ogrodzie. - Nie pozwolę na to. Jeśli nie pójdziesz ze mną dobrowolnie zaciągnę cię tam siłą. - Czy to groźba. - Może. Idziesz? - Idę, ale do mojego ogrodu. - Jak wolisz. - Wziął mnie na ręce. - Puść mnie! – zaczęłam krzyczeć. - Jeśli pójdziesz ze mną to cię puszczę. - Nigdy! - W takim razie zaniosę się do naszego domu i być może zobaczą nas paparazzi. - Dobra już pójdę sama. – postawił mnie na ziemię. - Jaka ulga. Jesteś potwornie ciężka. - Jak możesz? – uderzyłam go w ramie na żarty. - Au! Zabolało. Pocałuj. - Chciałbyś. - Nawet nie wiesz jak bardzo. Po tych słowach zamarłam, ale szłam dalej. Dotarliśmy do ich domu. Chłopcy byli zaskoczeni moim widokiem. Brunet wszystko im wytłumaczył. Zayn dał mi swoją koszulkę i bokserki, których jeszcze nigdy nie założył. Podziękowałam mu i poszłam pod prysznic. Zaprowadził mnie do mojego tymczasowego pokoju. - Dziękuję! – powiedziałam i mocno go przytuliłam. – Dobranoc. - Dobranoc. – szepnął mi na ucho. Położyłam się i szybko zasnęłam. Byłam ogromnie zmęczona.